วันวานที่ผ่านมา

posted on 21 May 2015 11:39 by writetothetreatment
ยามแก่ตัวลง.
 
ฉันคิดว่ามันรวดเร็วมาก ที่อะไรหลายๆ อย่างในตัวฉันเปลี่ยนแปลงตามกาลเวลา วันก่อนฉันยังอ่อนเยาว์อยู่เลย
 
ผมของฉันเริ่มมีสีขาวประปราย อาจเป็นเพราะผมสีขาวนี่แหละที่ทำให้ในหัวของฉันหวนคิดถึงวันเก่าๆ บ่อยครั้งขึ้น ความสุข ความทรงจำ ที่ยังแจ่มชัด ชวนให้ฉันคิดถึงมันอยู่บ่อยๆ
 
บางครั้งก็อบอุ่น บางครั้งก็อดคิดไม่ได้ว่าทำไมบางอย่างเราไม่ทำให้ดีกว่านี้ เพื่อว่าตอนนี้ฉันจะมีความสุขมากขึ้นยามที่นึกถึง แต่มันก็ผ่านไปแล้ว และเป็นธรรมดาที่อะไรๆ ไม่ได้สมบูรณ์แบบไปเสียหมด
 
ชีวิตทีผ่านอะไรมาของฉัน ทำให้อะไรๆ ที่อยู่ภายในผมสีขาวนี้ เริ่มเปลี่ยนไป การมองโลกที่เปลี่ยนไป เป้าหมายชีวิตที่เปลี่ยนไป การคาดหวังกับสิ่งต่างๆ ที่เปลี่ยนไป (ความจริงแล้วไม่ได้เปลี่ยนไปหรอก ความคาดหวังเป็นอะไรที่คาดหวังไม่ได้เลยต่างหาก) 
 
ความจริงฉันยังไม่แก่ขนาดนั้นหรอก ฉันแค่รู้สึกว่าความคิดของฉันเริ่มเปลี่ยนไปเท่านั้นเอง

อย่าตัดสินคนอื่นจะดีกว่า

posted on 11 May 2015 12:53 by writetothetreatment
บทเรียนหนึ่ง จากหนังสือเล่มหนึ่ง
 
อย่าตัดสินทุกอย่าง
 
ฉันมักจะบ่นหลายสิ่งหลายอย่างที่ ฉันไม่ชอบ ฉันไม่ต้องการ เพราะฉันได้ตัดสินไปแล้วว่ามันไม่ใช่ ทำไมฉันถึงทำแบบนั้น คำถามนี้เป็นคำถามที่ฉันถามตัวเอง ทำให้เกิดความขัดแย้งขึ้นกับตัวฉันเอง
 
ฉันไม่รู้เงื่อนไขของสิ่งนี้
ฉันไม่รู้อดีตของสิ่งนี้
ฉันไม่รู้ความเป็นของสิ่งนี้
 
เหมือนกับ
 
เขาไม่รู้ว่าฉันเป็นอย่างไร
เขาไม่รู้ว่าฉันเติบโตมาแบบใด
เขาไม่รู้ว่าฉันคิดอะไร
 
เราทุกคนต้องการให้คนมารู้จักตัวเราเองทั้งนั้น แต่เราไม่เคยเสียสละไปทำความรู้กับคนอื่นเลย
 
บางครั้งฉันเหมือนคนไม่เข้าใจชีวิต แล้วตั้งตัวเป็นคนทำนายอนาคต ว่าทุกสิ่งทุกอย่างต้องเป็นแบบนี้

ณ.ที่แห่งนี้ ณ.เวลาีนี้

posted on 23 Sep 2013 15:14 by writetothetreatment
ณ.ที่แห่งนี้ ณ.เวลาีนี้
 
ขอบคุณสำหรับทุกสิ่ง ทุกอย่าง
ประสบการณ์ ความรัก ความผูกพัน
 
..... ณ. ที่แห่งนี้ เป็นที่ๆ ดีที่หนึงในชีวิตการทำงานของฉัน 
ฉันสนุกกับงาน และมีความสุขกับเพื่อนร่วมงานที่ดี
 
..... ณ เวลานี้ โชคชะตาของฉันกำลังพัดพาฉันไปยัง ณ จุดใด ไม่อาจจะรู้ได้
แต่ช่วงหนึ่งของชีิวิตฉันเคยมีสิ่งดีๆ เกิดขึ้นกับฉันแล้ว 
 
แต่ลมแห่งการเปลี่ยนแปลงกำลังพัดฉันอีกครั้งแล้่ว
 
ขอบคุณ....

หยุดความฟุ้งซ้านในตัวเอง

posted on 09 Sep 2013 11:56 by writetothetreatment
เอาแล้วไงวันนี้  ฟุ้งซ้านอยู่คนเดียว
 
..... มีหลายอย่างที่ฉันอยากจะทำ แต่ภายในใจฉันมักจะเอาอะไรมากั้นเสมอให้ฉันต้องสะดุ้ดคิด อยู่เรื่อยไป เงื่อนไขที่เป็นอุปสรรคในการสิ่งนั้น สิ่งนี้
 
..... ฉันคิดฟุ้งซ้านอยู่คนเดียว คิดแล้ว กลัว คิดแล้ว กลัว จนฉันต้องจับดินสอเขียนระบายมันออกมา เพื่อบำบัดตัวเอง ให้หายฟุ้งซ้าน ให้โฟกัสเฉพาะสิ่งที่ฉันทำ ณ ปัจจุบันขณะ ส่วนอย่างอื่นก็ค่อยวางแผนจัดการต่อไป
 
..... ณ ตอนนี้เหมือนฉันอยากจะหลุดออกจากกรอบอะไรสักอย่าง ในกรอบนี้ ฉันกลัว จึงทำให้แสดงออกมาในด้านพฤติกรรมของฉัน คิด ทำ สิ่งนั้น สิ่งนี้ เพื่อให้ฉันหลุดออกจากจุดเดิมจุดนี้ ไปยังสิ่งใหม่ด้วยความหวังว่าสิ่งเหล่านี้จะช่วยฉันได้
 
..... แต่สิ่งที่ฉันสับสน คือ ฉันไม่รู้ว่าตัวเองกำลังยืนอยู่จุดใหน ทำอะไร เพื่ออะไรแล้วฉันจะปรับเปลี่้ยนไปยังจุดใหนกันแน่ และจุดที่ฉันไปฉันจะรู้สึกดีกับมันหรือเปล่า แล้วความกลัวที่เกิดขึ้น ฉันกลัวอะไร กลัวทำไม่ได้ กลัวโดนตำหนิ กลัวออกจากงาน กลัวไม่มีอะไร กลัวบ้านแตก กลับไม่ีมีโอกาส หรือกลัวทุกสิ่งอย่าง (ฉันกำลังยิ้มให้กับตัวเอง)
 
..... ความกลัวเป็นแรงผลักดันที่ดี แต่จะผลักฉันไปยังที่แห่งใดกัน .....
 
 

ดอกไม้ สายน้ำ ท้องฟ้า

posted on 06 Sep 2013 18:47 by writetothetreatment
สิ่งเรียบง่าย และธรรมดาที่สุด
 
และ ขณะนี้ ฉันนั่งมองดอกไม้ .......... แล้วฉันก็หลับตา
 
และ ขณะนี้ ฉันนอนแช่สายน้ำผ่าน ........... แล้วฉันก็หลับตา
 
และ ขณะนี้ ฉันยืนมองท้องฟ้า ..........แล้วฉันก็หลับตา
 
 
ขอบคุณ ดอกไม้ สายน้ำ และท้องฟ้า
คนเราจะมีอนาคตได้อย่างไร หากเราไม่ยอมรับอดีตของตัวเอง
 
.... ทุกๆ คนก็มีอดีตกันทั้งนั้น มีทั้งที่เรารู้สึกดีกับมัน หรือรู้สึกแย่ แต่สุดท้ายแล้ว เราก็ต้องยอมรับอดีตของเราเอง  ฉันคงไปก่นด่าอดีตของฉันเองไม่ได้ ในทุกเรื่อง หรือทุกคน ทุกอย่าง พ่อ, แม่, คนนั้น, คนนี้, สิ่งนั้น, สิ่งนี้ 
 
..... จากบทเรียนที่ฉันพบเจอ
 
...... ฉันยอมรับอดีตที่ผ่านมาแล้ว ว่าอยู่ที่ฉันเลือกเอง ไม่ใช่อื่นใดทั้งสิ้น แล้วความเข้าใจก็บังเกิดขึ้นกับฉัน ใช่ว่าทุกอย่างจะดีสมบูรณ์แบบ
 
..... พ่อ แม่ ใช่ว่าจะถูกต้องทุกอย่าง ในอดีตตอนยังเล็กๆ ฉันอาจจะไม่เข้าใจเพราะฉันเป็นเด็ก ฉันเติบโตขึ้นแล้ว ฉันจึงเริ่มเข้าใจเสียที และสิ่งที่น่าขำกับฉันคือ ฉันรู้ว่าฉันก็ไม่สมบูรณ์แบบเสียเลย น่าจะมากกว่าพ่อแม่ฉันเสียอีก :)
 
..... วันนี้ฉันจะเดินไปข้างหน้าต่อไป และฉันยอมรับตัวเองมากขึ้น พร้อมๆ กับปล่อยวางสิ่งต่างๆ ให้มากกว่านี้ เพราะฉันรู้แล้วว่าที่ผ่านมามันก็เป็นเช่นนั้นเอง ไม่อาจยึดถือได้ ไม่อาจเป็นเจ้าของได้นาน ยอมรับและปล่อยมันไป แล้วมันก็จะผ่านไป แค่นั้นเอง 
 
..... สิ่งดีๆ ฉันมี ฉันยิ้มรับเพราะเป็นสิ่งที่ดี สิ่งที่น่าภูมิใจ
 
..... สิ่งไม่ดี ฉันก็มีอยู่ไม่น้อย และฉันก็จะยอมรับตัวเอง เพราะฉันไม่ใช่มนุษย์ที่สมบูรณ์แบบ
 
 

edit @ 6 Sep 2013 11:13:12 by Who am i

edit @ 6 Sep 2013 11:15:07 by Who am i

จาก Entry สุดท้าย ฉันก็ทิ้งระยะการเขียนไปนานเลยทีเีดียว กลับมาฉันก็พบว่ามี spam ตรง comment เยอะมากเลย.... 
 
บางครั้งชีวิตก็ยุ่งมาก จนกระทั้งจะทำอะไรก็ไม่ได้หมดดั่งที่ต้องการ แต่ฉันก็สามารถมาเขียนเรื่องของฉันจนได้ เพราะว่าฉันอยากจะเขียน 
 
บางครั้งชีวิตฉันว่างมากกว่ายุ่ง แต่ฉันก็ไม่สามารถมาเขียนสิ่งที่อยากเขียนได้ เพราะว่าฉันไม่ได้อยากเขียนอย่างแท้จริง 
 
ความจริงชีวิตของเราทำอะไรได้มากมายเยอะแยะ เพียงแค่เพราะเรามีพลัีง และใส่ใจในสิ่งที่อยากจะทำ นึกคิดถึงมัน ทุกอย่างก็สามารถทำไปได้ โดยก้าวข้ามข้อจำกัดของเวลาออกไป แต่เมื่อใจเราไม่สนใจอะไรแล้ว พลังในตัวเองก็หล่นหาย ถึงจะมีเวลามากมายเพียงใดก็ไร้ค่า
 
ยกตัวอย่างตัวฉันเองนี้ ในขณะที่ฉันรู้สึกว่า ทุกวันนี้มันเยอะมากทั้งการงานและครอบครัว จนฉันหลุดออกจากโลกส่วนตัวของตัวเอง แต่ฉันก็ยังหาเวลามาทำอะไรอย่างนี้ได้ ไม่เหมือนกับก่อนหน้านี้ที่ฉันมีเวลาคิดทำนั้นทำนี้ มากมาย แต่ไม่มีแรงที่จะพิมพ์แป้นคีร์บอร์ดเพื่อทำอะไรที่ฉันเคยตั้งใจเอาไว้ 
 
---------------------------------------------------------------------------------------------------
 
ฉันมักจะหลับตา เพื่อหลบไปยัง สถานที่ๆฉันอยากไป ได้ทำในสิ่งที่อยากทำ หลบหนีไปจากสิ่งที่ไม่อยากพบเจอ ......... ฉันเหมือนคนขี้ขลาด หวาดกลัว เพราะสิ่งที่ฉันกำลังเผชิญอยู่ทุกวันนี้ ทำให้ฉันตระหนก ตื่นกลัว กังวล แต่ฉันก็ยังอยู่กับมัน อยู่กับความเป็นจริง และรับรู้ความรู้สึกที่เกิดขึ้นได้ ......... แต่ฉันมักจะหลับตา เพื่อไปยืนในที่ๆ ฉันอยากยืน ไปอยู่ในที่ๆ ฉันอยากอยู่ มันก็แค่หลบไปพักบ้าง เพื่อกลับมาอยู่กับความเป็นจริงต่อ
 
แต่ฉันก็ยอมรับว่า ฉันเดินมาใกล ฉันก้าวผ่านสิ่งต่างๆ มาได้และวันนี้ฉันก็ ฟื้นฟูและเยียวยา รักษาตัวเองมาได้มากแล้ว ถ้าเปรียบเทียบกับวันแรกที่ฉันเริ่มงานเขียนเพื่อบำบัดตัวฉันเอง
 
ที่ฉันยอมรับแบบนี้เพราะว่า โจทย์ในวันนี้ต่างจากเมื่อวาน ฉันเคยท้อแท้ สิ้นหวัง สูญเสีย จนฉันหดหู่ จนฉันกลัวว่าฉันจะซึมเศร้า ฉันก็เลยเริ่มต้นงานเขียนเพื่อการบำบัดของฉัน แต่วันนี้ฉันมีหลายในสิ่งที่ฉันต้องการ เพราะความฝันกับความจริง มาพบเจอกันแล้ว ณ ช่วงเวลาที่ผ่านมา ฉันดีใจ ฉันภาคภูมิใจ ที่ฉันก้าวผ่านมาได้ ......... แต่การรักษาสิ่งต่างๆ มันก็เป็นสิ่งท้าทายกับฉันในขณะนี้ เพราะความรู้สึกวันนี้คือ ความกลัวในสิ่งที่ยังไม่เกิดขึ้น 
 
ฉันคงต้องเรียนรู้อะไรหลายอย่างบนโลกใบนี้กว่าจะเข้าใจชีวิต ตอนนี้ฉันคงยังไม่เข้าใจอะไรบางอย่าง หรือว่าฉันกำลังเรียนรู้บางอย่างอยู่ เพื่อความฝันของฉันต่อ ความสงบจากภายในจิตใจฉันเอง 
 
---------------------------------------------------------------------------------------------------
 

วันนี้วันพ่อ

posted on 05 Dec 2012 09:52 by writetothetreatment
... สวัสดีวันพ่อแห่งชาติ 
 
... สำหรับวันนี้ลูกขอขอบคุณพ่อ สำหรับทุกสิ่งทุกอย่างในชีวิตของลูกคนนี้ และ ณ ตอนนี้ ลูกคนนี้กำลังจะเป็นพ่อของลูก หรือหลานของพ่อ เช่นกัน
 
... ฉันกังวลอยู่ว่า ฉันจะทำได้ดีเหมือนที่พ่อเลี้ยงดูฉันมาหรือเปล่า
 
... วันนี้วันพ่อ เป็นวันยิ่งใหญ่สำหรับคนทั้งประเทศ แต่สำหรับพ่อของฉันคือวันธรรมดาวันนึง ที่ไม่ได้พิเศษอะไรมากมายไปกว่าทุกๆ วัน 
 
พ่อฉันเคยบอกไว้ว่าทุกๆ วันนั้นสำคัญ และทุกๆ วันดีเสมอ และชีวิตนี้ไม่รู้ว่าเราจะจากกันวันใหนเรากำหนดไม่ได้ ดังนั้นทุกๆ วันคือวันที่ดีที่เราจะแสดงความรัก ขอบคุณ ขออภัยให้กันและกัน
 
... ฉันรักพ่อ.......

มันจะยุ่งได้มากแค่ใหนกัน

posted on 16 Oct 2012 22:36 by writetothetreatment
ฉันขอกลับมาอยู่กับตัวเองสักครู่นะ
 
บางช่วงเวลาฉันก็อยู่กับตัวเองมากเกินไป ก็ทำให้มีอะไรที่เพ้อได้มากเลยทีเดียว ... แต่บางช่วงเวลาฉันแทบไม่มีเวลาให้กับตัวเองจนฉันแทบไม่มีเวลาเพ้อมากนัก 
 
คงจะดีถ้า ... ชีวิตมีความลงตัวมากกว่านี้ มีเวลาให้กับตัวเองแบบพอดีๆ ไม่ต้องว่างมากจนเลื่อนลอยหรือยุ่งมากจนวุ่นวาย แต่ก็เป็นช่วงเวลาหนึ่งเท่านั้นแหละเพราะอะไรๆ มันก็เปลี่ยนแปลงไปเสมอได้ทุกวันอยู่แล้ว ฉันก็แค่คิดถึงเวลาส่วนตัวของฉัน เวลาที่ฉันมีความสุขเล็กๆ กับตัวเอง อย่างการอัพเดทบล็อก เป็นต้น
 
พรุ่งนี้ฉันไม่รู้ว่าจะเป็นอย่างไร อาจจะผ่านไปได้ด้วยดี อาจจะผ่านไปได้แบบทุลักทุเล หรืออาจจะไม่ผ่าน ชีวิตไม่ได้เลวร้ายขนาดนั้นหรอก บางครั้งไม่ได้มันก็ไม่ใช่เรื่องเลวร้าย ยังไงฉันก็ยังอยู่ตามปกติของชีวิต หรือถ้าผ่านไปได้มันก็แค่เรื่องที่ผ่านไปแล้วเท่านั้นเอง 
 
มันก็แค่มีอะไรที่ต้องทำเยอะขึ้น มีหลายหลายอย่างที่ยังใหม่สำหรับฉัน มีหลายอย่างที่ต้องเรียนรู้ไปพร้อมๆ กับมัน ฉันแค่ตาพร่าไปยังมองไม่เห็นปลายทางทั้งหมด ทำให้ฉัน ลนไปบ้าง ยุ่งไปบ้าง กังวลไปบ้าง แก้ปัญหาได้บ้าง ไม่ได้บ้าง 
 
แต่ถึงอย่างไร ... ฉันก็ยังมีความสุขกับสิ่งที่ฉันทำอยู่ และความหวังก็ยังคงอยู่กับฉันเช่นกัน :)